Maciej Megier pobił 42-letni rekord Polski i idzie po więcej. W Sztokholmie znowu zszokuje biegową Polskę?

Na pierwszym kilometrze Polak miał pacemakera (który poprowadził w 2:41), później musiał radzić sobie sam. Megier przelicza wynik z dwójki, jako potencjał na 8:10-8:12 na 3000 metrów z przeszkodami. Oznaczałoby to otarcie się o rekord Polski Bronisława Malinowskiego, który wynosi 8:09.11 i 20 lipca skończy 50 lat. Kolejne miejsca na krajowej liście wszech czasów zajmują: Bogusław Mamiński (8:09.18) i Krzysztof Wesołowski, który 8:11.04 uzyskał rok po 5:20 na dwójkę.

Okazuje się, iż okoliczności, aby po latach Polak nawiązał do tamtych wyników będą doskonałe, ponieważ Megier ma w planach start w towarzystwie najlepszych zawodników globu.

– Na 99 procent pierwszą trójkę w okresie pobiegnę w Sztokholmie na Diamentowej Lidze (7 czerwca – red.) – zdradził nam Maciej i dodał, iż początkowo organizatorzy nie widzieli zawodnika z Polski wśród światowej elity, ale ich optyka zmieniła się po 5:19 w Pliezhausen.

W Sztokholmie stawka będzie wybitna. W zapowiedzi tegorocznego BAUHAUS-galan czytamy, iż bieg zostanie poprowadzony na 7:59, a walkę o zwycięstwo stoczą m.in. aktualny mistrz świata Geordie Beamish, dwukrotny mistrz olimpijski Soufiane El Bakkali oraz rekordzista świata Lamecha Girma.

W pierwszym tygodniu francuskiego obozu Megier przebiegł 180 km. Z każdym kolejnym objętość spadała, żeby przed zjazdem na start do Pliezhausen zatrzymać się na 140 km. Wśród treningów, które szczególnie zapamiętał wymienia 3×1200 m w tempie 2:46/km plus 3x1km po 2:38-2:39 i 3×400 m na płotkach po 62,5 s. – Mocno się zakwasiłem, ale czułem się dobrze, miałem poczucie, iż pozostało rezerwa – komentuje.

Kiedy miał 16 lat stwierdził, iż jest „za stary” na bieganie

Maciej pochodzi z miejscowości Kokoszkowy, która stanowi przedmieścia Starogardu Gdańskiego, a więc serca Kociewia. Do znanych Kociewiaków należą m.in. Wojciech Cejrowski czy Kazimierz Deyna. Niewykluczone, iż niedługo jednym tchem wśród najbardziej kojarzonych z regionem postaci wymieniany będzie też Megier, choć kilka brakowało, a przez cały czas kopałby piłkę w okręgówce, zamiast ścigać Malinowskiego.

Fot. Materiały Archiwalne Maciej Megier

Mama pielęgniarka, tato stoczniowiec, starsza siostra skończyła psychologię. Maciej (rocznik 2003) od dziecka fascynował się piłką nożną i spędzał całe dni ganiając za piłką na pobliskim „orliku”. Przez 10 lat trenował w lokalnym klubie, który w szczytowym momencie grał w 5 lidze, tocząc pojedynki z Szarżą Krojanty czy Pogonią Prabuty.

Jednocześnie Megier wygrywał szkolne zawody biegowe i regularnie był namawiany przez wuefistów, aby pójść tą drogą. Lata mijały, a Maciej nie chciał zamienić murawy na bieżnię. Choć w 2019 roku było blisko. – Zacząłem trenować u mnie w Starogardzie Gdańskiego, ale stwierdziłem, iż jestem za stary, iż powinienem zacząć trenować od małego i porzuciłem to na rok – wspomina.

Fot. Materiały Archiwalne Maciej Megier

Jak mówi, duże znaczenie miał fakt, iż w Gdańsku trafił na trenera kadry, Krzysztofa Szałacha, pod którego okiem w przeszłości trenowali m.in. Patryk Dobek czy były rekordzista Polski w półmaratonie, Piotr Gładki.

W tamtym momencie Megier był zupełnym nowicjuszem w biegowej branży. kilka mówiły mu rekordy Polski, a kiedy dostał pierwszą rozpiskę od trenera, musiał prosić o wyjaśnienia.

– Byłem totalnie zielony. Jak trener Szałach rozpisał mi plan, nie wiedziałem, o co chodzi. Treningi, które miałem robić na stadionie, robiłem na drodze. Ale robiłem. Wydaje mi się, iż trener był przekonany, iż przyszedł jakiś piłkarz i nic z tej rozpiski nie realizuje.

Na pierwsze sukcesy nie trzeba było długo czekać. Wspomniane wcześniej 2:35 na 1000 m uzyskał w czerwcu 2020 roku na zawodach w Redzie. Trzy miesiące później w Radomiu trzymał w dłoniach swój pierwszy medal mistrzostw Polski. 8:58 na 3000 m pozwoliło stanąć na najniższym stopniu podium w kategorii juniorów młodszych.

Trudne momenty i trener Rolbiecki, który zmienił grę

Choć postęp był błyskawiczny, a dziś dla wielu Megier jest ostatnią nadzieją polskich biegów długich, lata 2020-2025 częściej przypominały sinusoidę niż równy marsz na szczyt. Największy dramat rozegrał się podczas ME U23 w fińskim Espoo w 2023 roku.

Jest finiszowe okrążenie, ostatni rów z wodą. Maciej biegnie trzeci, ale ześlizguje się z belki i bieg w jednej chwili zamienia się koszmar. Finiszuje 11. Na mecie długo chowa twarz w dłoniach.

Rok wcześniej podczas juniorskich mistrzostw Polski w Suwałkach kończy wyścig na 5000 m na 15 pozycji z czasem 14:58. Boli tym bardziej, iż jeszcze miesiąc wcześniej w Piasecznie wyśrubował życiówkę do 14:13.

– Pamiętam, jak się wtedy wyjechałem. Dzisiaj bym zszedł. Wtedy dobiegłem i długo się po tych zawodach zbierałem – tak wspomina niepowodzenie z 2022 roku.

Finalnie kooperacja z Krzysztofem Szałachem zakończyła się wiosną 2024 roku. Maciej mówi, iż czuł się przetrenowany. – Przestało wychodzić. Trener miał swoje racje, ja swoje. Podjąłem decyzję, iż przechodzę do trenera Rolbieckiego, który wyciągnął mnie z dołka.

Medalem mistrzostw Polski się nie utrzymasz?

Wielu zdolnych juniorów ma w Polsce problem z wejściem w dorosłe bieganie m.in. z powodów finansowych. Kiedy kończy się szkoła i zaczyna tzw. normalne życie, trzeba albo łączyć treningi z pracą, albo liczyć na wsparcie rodziny.

23-letni dziś Megier, kiedy pytamy go o kwestie finansowe, mówi, iż początkowo bardzo pomagali mu rodzice. Ich budżet mógł zostać odciążony dopiero, gdy Maciej zdobył tytuł młodzieżowego mistrza Europy. – Teraz nie mam źle – podkreśla biegacz, który może liczyć m.in. na stypendium ministerialne czy wsparcie Nike i fundacji Wybiegaj w Przyszłość. Ponadto przymierza się do dołączenia do Centralnego Wojskowego Zespołu Sportowego, co powinno wydarzyć się w tym roku i jeszcze bardziej ułatwić trening na najwyższym poziomie.

Obejrzyj nasz podcast z Maciejem Megierem:

– W przyszłym roku chcemy mieć jedno zgrupowanie wysokogórskie więcej, ale wiem, że, aby je otrzymać, będą musiał pokazać, co potrafię w Birmingham (na seniorskich mistrzostwach Europy – red.) – podkreśla nasz rozmówca.

Biegacz zauważa, iż wielu jego kolegów, z którymi spotyka się na zgrupowaniach, nie ma tyle szczęścia. – Jak się jest medalistą mistrzostw Polski (a nie ma w dorobku krążka mistrzostw Europy czy świata – red.), to dopłaca się do tego interesu – mówi.

Brak perspektyw na stypendia i sponsorów sprawia, iż niektórzy – choćby bardzo obiecujący – polscy długodystansowcy postanawiają zdyskontować formę na tzw. biegach wokół komina, jak powiedziałby Henryk Szost. Chodzi o biegi uliczne – często o niskim prestiżu – podczas których w jeden weekend można nieźle zarobić. Czy zanim nadszedł sukces w Bergen pojawiały się w głowie Megiera myśli, aby pójść tą drogą?

– Nie miałem takiej pokusy. Cały czas wierzyłem w sukcesy na stadionie i iż tam zarobię pieniądze – przekonuje.

Ingebrigtsen, futbol i sodówka

Maciej wolny czas spędza czytając książki. Interesuje się historią – chciałby wyruszyć śladami Adama Mickiewicza i odwiedzić Nowogródek. Siłą rzeczy śledzi też wydarzenia ze świata lekkoatletyki. Zapytany o biegowych bohaterów wskazuje Jakoba Ingebrigtsena czy Andreasa Almgrena.

Widać jednak, iż przez cały czas jego największą pasją jest piłka nożna, bo gdy tylko pojawia się temat kibicowskich sympatii i tabeli Ekstraklasy, słychać w głosie biegacza wyraźną ekscytację. Zwłaszcza, iż trójmiejskie drużyny po sezonie 2025/2026 spadają z najwyższej klasy rozgrywkowej. – I to z hukiem! Dla mnie to coś strasznego – komentuje.

Choć w Starogardzie Gdańskim w większości kibicuje się Lechii, Maciej jest większym fanem Arki, na której meczach bywał wielokrotnie. Doskonale pamięta swoje pierwsze piłkarskie koszulki. Jedną – Olympique Marsylia– dostał od taty, gdy ten pracował na stoczni we Francji. Inną – Sunderlandu – przywiózł mu chrzestny z Anglii.