2 godzin temu
Srebrny olimpijczyk Władimir Semirunnij nigdy nie przestanie być Rosjaninem, ale wybrał Polskę dla swoich ambicji sportowych. – Kiedy jechałem do Polski byłem spokojny, ale i ciekawy. Jechałem w ciemno. To było fajne uczucie – mówił o nocnej, sekretnej podróży z Królewca do Warszawy i Tomaszowa przed trzema laty. – Ale teraz, gdy już wiedziałem, iż zdobyłem medal dla Polski, jakby 100 ton spadło mi z pleców.
REKLAMA
Zobacz wideo Władymir Semirunnij przed olimpijskim startem w Mediolanie
W Tomaszowie to chyba klimatyczny luksus dla ciebie. Jako dziecko jeździłeś na łyżwach w Jekaterynburgu. To jednak Syberia, zimno trochę.
Władimir Semirunnij, srebrny medalista olimpijski z Mediolanu na 10000 m: Jak ktoś mówi przy mnie, iż przy -10 st, C jest zimno, mnie to bardzo śmieszy. Bo jako dziecko w Jekaterynburgu na otwartym stadionie trenowałem przy -30 st. C. Kiedy byłem w pierwszej klasie szkoły podstawowej przyszedł trener i zapytał, kto chce na tor. Pomyślałem, iż mama nie będzie musiała płacić za stołówkę i z kilkoma kolegami poszliśmy na pierwszy trening. Ale już w sporcie nie ma nikogo z tamtej mojej grupy, zostałem tylko ja.
Trenowałem tam do 16. roku życia, bo wtedy dostałem się do reprezentacji juniorów i już częściej jeździłem na obozy do Czelabińska i Kołomny, gdzie są kryte tory.
Przy takim mrozie jak -30 st. C najważniejsze jest, żeby dobrze się ubrać. A przede wszystkim założyć trzy rękawiczki, dwie na ręce i jedną, no, wiecie na co. I tak jeździliśmy. W Rosji nie ma klubów, są regiony. Trenowałam i startowałem w ramach obwodu swierdłowskiego. Na treningi dzieci nie było zbyt dużo pieniędzy. Jeden obóz był w lecie i jeden zimą, przed mistrzostwami Rosji.
Do mrozu można się przyzwyczaić. Przy -40 st. C mróz boli. Nie jest zimno, tylko jest ból. Nogi szczypią i nos się klei. Przy -25 czy -30 st. C, jak się dobrze ubrać, to da się wytrzymać jazdę na łyżwach na odkrytym torze [tu ważna uwaga, na łyżwach szybkich można rozwinąć dużą prędkość, jeżeli chodzi o dzieci co najmniej rowerową – rl]. Łyżwiarstwo jest fajnie dla dzieci, bo oprócz samej jazdy gra się w piłkę, w hokeja na otwartym stadionie. Próbowałem grać w piłkę. Byłem na kilku treningach. Dobrze biegałem, ale technicznie byłem słaby. No i trochę ćwiczyłem karate.
A gdzie masz medal?
- W pokoju.
Nie czujesz, iż musisz go mieć przy sobie, skoro go zdobyłeś?
- Nie, bo to już było. Chcę zdobyć nowe medale. choćby nie wiem, czy będę go mieć w domu. Czy nie lepiej przekazać go tam, gdzie będzie częściej oglądany. Może do klubu w Tomaszowie - klub bardzo pomógł. Albo do muzeum. W Rosji jest specjalne muzeum sportowe, w Polsce też do czegoś takiego można by medal przekazać. Będzie mu lepiej niż u mnie w domu.
Dla mnie ważniejsze jest, iż jestem drugi na 10 000 m. Bardziej chcę mieć nowe sukcesy, niż cieszyć się z tego, co już mam. Mieć medali więcej, więcej, więcej. Dlatego sam krążek, przedmiot, nie robi na mnie wielkiego wrażenia. Fajnie było, zdjęcie mam.
A pozostałe medale, które wcześniej zdobyłeś? Oddałeś?
- Leżą w domu, w Tomaszowie. Kiedy byli u mnie reporterzy z Dzień Dobry TVN, też zapytali, gdzie są moje medale. Musiałem szukać. A ten z mistrzostw świata juniorów został w domu u rodziców. Wysłałem też rodzicom kilka innych medali, np. zdobytych na mistrzostwach Polski, żeby in zrobić przyjemność. Bałbym się im wysłać medal olimpijski, ale chciałbym, żeby go zobaczyli. Muszę pomyśleć, jak to zrobić.
Będziesz go potrzebował, bo przecież pewnie będziesz jeździł po Polsce i go pokazywał.
- Właśnie dlatego wolałbym, żeby pojechał do muzeum i żebym mógł mówić, iż można go tam obejrzeć.
Gdybyś zdobył złoty medal, miałbyś do niego inny stosunek?
- Ciekawe. Hmm, nie wiem. Mam już złoty medal mistrzostw Europy, ale igrzyska olimpijskie to oczywiście inny poziom. Może chciałbym go mieć tydzień dłużej, żeby wszyscy bliscy, przyjaciele i znajomi mogli go zobaczyć? Ale nie dłużej, żebym mógł znów zacząć pracować na następny. Najlepsi zawodnicy, tacy jak Sven Kramer, mają dużo medali i ja też chciałbym mieć dużo.
Przeleciało ci przez głowę, iż dokonałeś czegoś wielkiego?
- Jak czekałem na dekorację, to nie. Ale potem, gdy rozmawiałem z moimi przyjaciółmi z Rosji, oni pytali w szoku: "Czy ty rozumiesz. czego dokonałeś?" "No, czego?" Te rozmowy uświadomiły mi jednak, iż wyjechałem z Rosji w ciemno, nie wiedząc, jak potoczy się mój los. I dopiero wtedy zrozumiałem, co się stało.
Przyjechałem do Warszawy w nocy, po długiej podróży z Królewca [Władimir użył polskiej nazwy miasta, Rosjanie używają nazwy Kaliningrad. Drobiazg, ale istotny – rl]. Prezes [Polskiego Związku Łyżwiarstwa Szybkiego] Rafał Tataruch przejął mnie nad ranem z dworca w Warszawie i zawiózł do Janosika [pensjonat w Tomaszowie]. Ciemno. Jadę z nim, ale czuję spokój. Spokój i ciekawość. Już było mi wszystko jedno, co będą o mnie mówić i pisać w Rosji. Wszystko wokół było inne. To było fajne uczucie.
Od czasu, gdy skończyła się trzymiesięczna wiza do momentu, kiedy mogłeś wyjeżdżać z Polski, minęło sporo czasu. Wtedy reprezentacja wyjeżdżała za granicę na zgrupowania. Zostałeś sam w Janosiku na długo, a to już chyba nie było aż takie ciekawe?
- Byłem sam, ale często rozmawiałem z rodziną i przyjaciółmi przez internet. Najbardziej mi przeszkadzało, iż nie mogłem trenować z drużyną. Była pustka, ale w Tomaszowie trenowała kadra młodzieżowa, więc nie byłem tak zupełnie samotny. Bardzo ciężkie były tamte dwa, trzy miesiące, ale wytrwałem.
Wiemy, iż dzwoniłeś do rodziców po srebrnym wyścigu, ale rozmawiałeś tylko z tatą. Czy później jeszcze z nimi rozmawiałeś?
- W piątek ponad pół godziny. Akurat jechali na mój pierwszy tor w Jekaterynburgu. Zatrzymali samochód na poboczu i rozmawialiśmy. Popłakaliśmy sobie.
Mama jest nauczycielką matematyki. Wczoraj mieliśmy śmieszną rozmowę w swoim gronie tu, w Mediolanie. Była godzina 20.37 i ci, z którymi mieszkam powiedzieli, iż będą za 40 minut. Koleżanka zaczęła liczyć: dodać 20, to 20.57, dodać dziesięć i jeszcze dziesięć - 21.17... Śmiałem się z tego - halo, ja po mamie od matematyki!
Tata pracuje w sklepie z komputerami i sprzętem IT, zwykła praca. Śmieję się też, iż moja mama jest nauczycielką, dziadek inżynierem, babcia pracowała w banku, pradziadek uczył języka rosyjskiego. Krótko mówiąc, rodzina pracuje z dziećmi, głową, a ja jako jedyny - nogami.
Rodzice oglądali mój bieg, ja nie. Nie chciałem. Po 5000 metrów była ogromna walka na torze, a ja mam wtedy problem. Przy dużym zmęczeniu moje barki zaczynają falować. A jeżeli ktoś zakłada kask, musi jechać w stabilnej pozycji. W konsekwencji mam wrażenie, iż ten mój kask mi przyniósł więcej szkody niż pożytku.
Rodzice oglądali wyścig, bo prawa do transmisji wykupiła platforma streamingowa Okko [państwowa telewizja nie mogła przystąpić do przetargu o prawa do transmisji z powodu sankcji – rl]. Byli w szoku, dzwonili do nich wszyscy z rodziny i znajomi. Komentatorzy zachowali się w porządku, nie najeżdżali na mnie, żadnego hejtu nie było. Już w zeszłym roku, podczas mistrzostw świata, nie było złości. Raczej żal, iż jeżdżę w innym stroju. Są dziennikarze i komentatorzy, którzy mówią, iż podjąłem dobrą decyzję, bo chcę jeździć, a to są osobiste decyzje. Mówią też o nowym pokoleniu sportowców. Jeden stwierdził, iż nie mam szacunku dla starszych, a adekwatnie nie mamy, bo ja, Metodej Jilek [Czech, mistrz na 10 ooo m] i Sander Eitrem [Norweg, mistrz na 5000 m] mamy od 19 do 24 lat. Nowe pokolenie.
Nie rejestrowałeś się regularnie w komisji wojskowej, bo wyjechałeś do Polski. To w Rosji wykroczenie, co najmniej. Wiesz, iż możesz przez to przez wiele lat, a może nigdy do Rosji nie pojechać?
- Może tak być, bo w Rosji zwiększono limit wiekowy do ponad 30 lat, więc jeszcze przez siedem, osiem lat nie planuję wyjazdu. Taki jest świat, to też jest koszt drogi, jaką wybrałem. I jestem gotowy, żeby gp zapłacić. Polska jest teraz moim domem, nie chcę nigdzie wyjeżdżać.
