Przed sezonem 2026 Gezet Stal Gorzów przeszła prawdziwą rewolucję kadrową. Z podstawowego składu z 2025 roku w drużynie pozostali tylko Anders Thomsen i juniorzy. Nowe zestawienie przez cały czas niosło jednak ze sobą spore ryzyko w postaci jazdy sześcioma zawodnikami. Początkowo trener Piotr Paluch próbował zaklinać rzeczywistość, wystawiając Huberta Jabłońskiego na inauguracyjny mecz w Grudziądzu. Wypożyczony junior zdobył okrągłe zero punktów, co w dużej mierze przyczyniło się do braku końcowego triumfu Stali. Wywieziony z ulicy Hallera remis przez cały czas można było traktować jednak jako sukces. Przed sezonem Stal postrzegano jako siódmą siłę ligi, a dosyć gwałtownie stało się jasne, iż drużyna z województwa lubuskiego może myśleć choćby o play-offach
Pozytywne nastroje Gorzowian prędko zostały ostudzone przez kontuzje. W drugiej kolejce Gezet Stal musiała radzić sobie bez Oskara Palucha, a w trzeciej bez swojego lidera, Andersa Thomsena. Oba te mecze zostały przez żółto-niebieskich przegrane, choć dobre wrażenie pozostało: pewnym punktem drużyny błyskawicznie stał się Mathias Pollestad (podziw wzbudziło zwłaszcza 11+2 w spotkaniu przeciwko Betard Sparcie Wrocław), a Jack Holder wszedł na poziom, jakiego wcześniej w PGE Ekstralidze nie prezentował. Kolejki 4-6 przyniosły Stali trzy pierwsze triumfy: kolejno z Krono-Plast Włókniarzem, Stelmet Falubazem i Orlen Oil Motorem. Bardzo dobrze prezentowali się Thomsen, Holder i Pollestad, zachwycać zaczął też Adam Bednář. Czech w każdym z tych trzech meczów pokonywał liderów rywali, a w pamięci kibiców najbardziej utkwił oczywiście fantastyczny pojedynek z Bartoszem Zmarzlikiem w wygranym 46:44 meczu z „Koziołkami”.
W siódmej kolejce Stal wywiozła z Torunia tylko 38 punktów, ale humory poprawiła sobie na otwarcie rundy rewanżowej. Bayerststem GKM Grudziądz, wówczas lider ligowej tabeli, nie miał w Gorzowie żadnych argumentów. Gospodarze wygrali aż 54:36 i w zasadzie stało się jasne, iż w pełnym składzie wezmą udział w walce o czołową czwórkę. No właśnie, w pełnym składzie… od tego momentu Gezet Stal Gorzów ani razu nie mogła wystawić do ligowej rywalizacji pełnego składu. Koniec końców przez cały sezon żółto-niebiescy tylko w sześciu z dwudziestu meczów pojechali w optymalnym zestawieniu! A o ich sile najlepiej świadczył fakt, iż tylko jedno z tych sześciu starć zakończyło się porażką. Brak możliwości wystawiania pełnego składu wiązał się oczywiście z poważnymi kontuzjami Jacka Holdera. 20 czerwca, czyli dzień po opisywanym meczu z GKM-em, podczas Grand Prix we Wrocławiu Australijczyk złamał stopę, kostkę, kość ramienną i żebra, uszkodził też nerw promieniowy.
Kilka kolejnych meczów miało więc dla Stali charakter czysto sparingowy (zwłaszcza, iż przez kilka tygodni uraz leczył także Bednář). Wśród nich było oczywiście rewanżowe spotkanie z Betard Spartą Wrocław, które w ocenie PGE Ekstraligi nie mogło odbyć się w pierwotnym terminie, czyli 14 czerwca. Zaledwie sześć dni później Phil Morris swoimi działaniami chyba dość wyraźnie zaprzeczył tym twierdzeniom.
Wracając jednak do Stali – pierwsze zwycięstwo w niepełnym składzie nadeszło dopiero w 12. kolejce z Krono-Plast Włókniarzem. Takiego rozstrzygnięcia każdy się jednak spodziewał, a dla Gorzowian największe znaczenie miały mieć rundy 9-11. Zerowy dorobek do tabeli w tychże trzech pojedynkach przełożył się na wypisanie z walki o play-offy, choć przyniosły one też pewne promyczki nadziei. Mowa oczywiście o Igorze Kordunie i Oskarze Chatłasie. Młodzi wychowankowie zupełnie nie sprawiali wrażenia zawodników, którzy stawiają pierwsze kroki w ligowym żużlu; potrafili pokonywać rywali startując choćby z numerów seniorskich! To przełożyło się na znakomity wynik, jaki Stal Gorzów systemie w programie PRO Junior (drugie miejsce, wyżej tylko Unia Leszno). W ramach tego programu Ekstraliga dzieli środki pomiędzy kluby, a wielkość wypłaty uzależniona jest od liczby punktów zdobywanych przez ich wychowanków będących juniorami. Z kolei wielu pieniędzy nie otrzyma Stal z funduszu atrakcyjności, bowiem tor na „Jancarzu” był zdecydowanie najnudniejszym w lidze.
Do tej pory w tekście ani razu nie padło nazwisko Pawła Przedpełskiego. Nowy nabytek Gorzowian przez większość sezonu był po prostu bezbarwny. Swój najlepszy występ zanotował w 13. kolejce, gdy Gezet Stal Gorzów pojechała do Zielonej Góry. Przyjezdni (w dużej mierze na własne życzenie) stracili wygraną pod koniec meczu, który skończył się wynikiem 46:44. Jak się później okazało, ten jeden punkt mógł im dać 5. miejsce w fazie zasadniczej i spokój w fazie play-down. Zresztą nie tylko ten punkt, bo zaledwie tydzień później żółto-niebiescy wygrali „tylko” 52:38 z późniejszymi mistrzami Polski, PRES Grupą Deweloperską Toruń. Dwucyfrówki zdobyli Thomsen (który dwa mecze wcześniej został obcokrajowcem z największą liczbą punktów w gorzowskich barwach), świetny po wymuszonej kontuzją przerwie Bednář, a także Paluch, dla którego był to najlepszy wynik w całym sezonie. W dwumeczu dało to jednak 90:90 i brak bonusa, co przesądziło o 6. miejscu Stali.
Dużo krytyki spadło po meczu na Piotra Palucha. Menedżer wystawił do składu na decydujący mecz z Toruniem Charlesa Wrighta, który nie zdobył żadnego punktu. Brytyjczyka sprowadzono do Gorzowa z myślą o play-downach, bowiem nic nie wskazywało na to, iż wróci na nie Jack Holder (choć jeszcze na początku sierpnia Piotr Paluch mówił tak: Nie mogę jednak powiedzieć, iż już w ogóle nie zobaczymy go w tym sezonie, bo to jest nieprawda.). W play-downach nie można było stosować zastępstwa zawodnika za Holdera, ponieważ pod uwagę brane są mecze nr 8-14, a w nich Holder odjechał zbyt mało biegów, żeby być sklasyfikowanym. W spotkaniu z „Aniołami” z/z jednak przysługiwało i brak skorzystania z tej opcji od początku był decyzją bardzo dziwną.
Swoją drogą, to sytuacje Stali Gorzów z ostatnich lat idealnie obrazują, iż z/z w obecnym kształcie ma kilka wspólnego z pomocą poszkodowanej drużynie. W 2023 Stal NIE MOGŁA korzystać z tego przepisu, gdy kontuzjowany był Thomsen (średnia 2,155, ósma najwyższa w lidze), w 2025 MOGŁA użyć z/z za Fajfera (średnia 1,238), a w 2026 ponownie NIE MOGŁA za Holdera (2,452 – lepszy tylko Zmarzlik). Co warte podkreślenia, jeżeli zajdzie taka potrzeba, to na początku sezonu 2027… z/z za Holdera jak najbardziej będzie zgodna z regulaminem. Na pierwsze siedem meczów brane są bowiem wyniki z całego sezonu poprzedzającego, a tu Australijczyk jest już klasyfikowany.
Osłabiona brakiem lidera i brakiem z/z Stal rozpoczęła play-downy od dwumeczu ze Stelmet Falubazem. O pierwszej odsłonie można by było napisać nie tyle osobny tekst, co wręcz całą książkę. Sędzia Michał Sasień błyskawicznie stracił kontrolę nad spotkaniem w Zielonej Górze, o czym każdy doskonale pamięta. Ten mecz pokazał, jak niebezpieczna jest faza play-down: drużyna może cały dobrze się spisywać, a o spadku z ligi zadecyduje jedno zdarzenie, które zupełnie nie powinno mieć miejsca (odpadająca reklama z bandy, wykluczenie stojącego nieruchomo na starcie Pawlickiego itd…). Dwumecz zakończył się rezultatem 91:89 dla Zielonogórzan, Stali trzeci raz z rzędu do szczęścia zabrakło jednego małego punktu.
Im dalej w las, tym mecze Gorzowian budziły więcej kontrowersji i skrajnych emocji, ale na rywalizacji o miejsca 5-6 bynajmniej się nie skończyło. W pamięci wszystkich najbardziej zapisze się ten dwumecz, który miał być największą formalnością. Mowa oczywiście o dwóch spotkaniach o uniknięcie spadku przeciwko Krono-Plast Włókniarzowi. Częstochowianie nie wygrali wcześniej żadnego meczu; można wręcz stwierdzić, iż jechali 16 sparingów, bo ich wyniki i tak nie miały żadnych konsekwencji. Przed decydującym dwumeczem byli jednak w takiej samej sytuacji jak Gezet Stal Gorzów. Spotkanie w Częstochowie (raczej zgodnie z oczekiwaniami) zakończyło się wynikiem 43:47, wobec czego Stal znalazła się w komfortowej sytuacji. Rewanż przyniósł jednak wydarzenia, jakich absolutnie nikt nie był w stanie przewidzieć. W jednym meczu poważnych kontuzji nabawili się Paluch, Bednář i Kordun – żaden z nich nie był w stanie ukończyć zawodów. O utrzymaniu przesądził wyłącznie geniusz Thomsena. Duńczyk na ostatnim łuku bohatersko wyprzedził Rohana Tungate’a. Mimo iż w okresie 2026 Stal zdobyła 16 punktów, to brak bezpośredniego spadku zapewniła sobie dopiero na ostatnich metrach 18. kolejki, jadąc przeciwko drużynie, która przez cały sezon nie zgromadziła ani jednego punktu. Później – podobnie jak rok temu – Gorzowianie musieli odjechać baraż. Wygrana 92:88 z Hunters PSŻ-em Poznań zwieńczyła ten niezwykle wymęczający sezon i dała Stali ligowy byt w okresie 2027.
