NBA: Uratował karierę Josha Harta. Myślałby o tym do końca życia

New York Knicks są o jedno zwycięstwo od mistrzostwa NBA, ale po czwartym meczu finału Josh Hart bardzo dobrze wiedział, jak kilka brakowało, by historia tego wieczoru została opowiedziana zupełnie inaczej. Nie jako największy powrót w historii finałów. Nie jako noc OG Anunoby’ego. Nie jako kolejny wielki występ Jalena Brunsona, ale jako mecz, w którym Hart miał wszystko w swoich rękach i zawiódł w najprostszej możliwej sytuacji.

Po spotkaniu Hart mówił pół żartem, pół serio, ale tak naprawdę bardzo poważnie. – Specjalne podziękowania dla OG, bo uratował mnie, przynajmniej w tym meczu, przed żalem, z którym zostałbym na całe życie – powiedział Hart.

Gdyby Knicks przegrali, to wszyscy zapamiętaliby ten mecz jako niewykorzystaną szansę, a winę zwaliliby właśnie na Harta.

Knicks przegrywali 103:104. Madison Square Garden żyło każdą akcją, bo gospodarze wrócili z -29 i nagle byli o jedną dobrą decyzję od objęcia pierwszego prowadzenia w meczu. Wtedy Hart przechwycił piłkę i ruszył na kosz. To była sytuacja, o której marzy każdy zawodnik. Pusta przestrzeń, przewaga, pęd, hala gotowa eksplodować. Gdyby Hart skończył tę akcję, Knicks objęliby prowadzenie, a MSG by eksplodowała z radości. Ale Hart nie trafił!

Nie wyglądało to jak zwykły nietrafiony layup. Hart się zawahał. Jakby w ostatniej chwili nie wiedział, czy ma wsadzić piłkę, czy po prostu spokojnie skończyć akcję dwutaktem. Zamiast prostego, pewnego „kelnera” o tablicę, położył piłkę na obręczy. Ta się odbiła i wypadła.

Przez takie błędy przegrywa się mistrzostwa na każdym szczeblu, dlatego dobry trener zawsze powtarza młodym zawodnikom, żeby w takich sytuacjach zawsze kończyli dwutakt o tablicę.

Najgorsze dla Harta było to, iż jego koszmar nie skończył się na tym jednym layupie. Kilkadziesiąt sekund później Spurs znów mieli szansę wygrać. De’Aaron Fox spudłował, ale z drugiej strony wyskoczył Stephon Castle. Hart nie zdążył zastawić tablicy, musiał faulować Stephona Castle’a, a ten trafił dwa rzuty wolne.

Spurs znów prowadzili (106:105), a do końca zostało 30 sekund. Hart doskonale rozumiał, iż miał akcję na prowadzenie, nie wykorzystał jej, a potem jeszcze był zamieszany w sytuację, po której San Antonio odzyskało przewagę. Gdyby Knicks przegrali, nie trzeba byłoby długo szukać winnego. Kibice i dziennikarze latami wspominaliby ten mecz mówiąc „gdyby Hart trafił wtedy z kontry”.

Na szczęście dla Harta najpierw OG Anunoby zatrzymał De’Aarona Foxa. Spurs mieli piłkę, prowadzili jednym punktem i mogli doprowadzić mecz do końca. Fox ruszył jednak do kosza zamiast spokojnie grać na czas wymusić faul. Anunoby zdążył wrócić, zablokować jego rzut dać Knicks jeszcze jedną szansę.

A potem Anunoby zrobił coś jeszcze większego. Jalen Brunson miał piłkę w rękach, ale zobaczył, iż idą do niego i Wembanyama i Fox, dlatego oddał trójkę z dziewięciu metrów. Nie trafił, ale wtedy nadleciał Anunoby, który wcześniej wprowadzał piłkę do gry z autu. Ruszył za akcją, wszedł między zawodników Spurs i dobił piłkę na 1,2 sekundy przed końcem.

Knicks wygrali 107:106 i prowadzą w wielkim finale 3-1.

Czasem jedna akcja zmienia pamięć o zawodniku

Sport bywa bezlitosny, bo redukuje ludzi do pojedynczych obrazków. Patrick Ewing i nietrafiony layup. Nick Anderson i rzuty wolne. J.R. Smith i brak dobitki w finale. Chris Webber i timeout, którego nie mógł wziąć. To są oczywiście niesprawiedliwe uproszczenia, ale tak działa pamięć kibiców.

Hart mógł wpaść do tej kategorii. Nie dlatego, iż jest złym zawodnikiem. Wręcz przeciwnie. Hart jest jednym z tych graczy, których trenerzy uwielbiają, bo robią rzeczy niewidoczne w skrótach: zbiera, walczy, broni, uruchamia kontratak, gra fizycznie, daje energię i nie potrzebuje piłki, by mieć wpływ na mecz. Tylko iż w finałach NBA nikt nie pyta o wszystkie małe rzeczy, jeżeli zawalisz jedną wielką.

Właśnie dlatego ta końcówka była dla niego tak trudna psychicznie. Hart po meczu nie wyglądał jak człowiek, który tylko śmieje się z własnego błędu. Wyglądał jak ktoś, kto doskonale zdawał sobie sprawę, iż właśnie otarł się o sportowy koszmar.

Zach Lowe w swoim podkaście zwracał uwagę, iż po meczu Hart był zaskakująco poważny. Nie był to klasyczny Hart od żartów, dystansu i energii. To był zawodnik, który dopiero przetwarzał, co mogło się stać. Podobnie dziennikarze ESPN w podkaście Briana Windhorsta podkreślali, iż Hart wyglądał na człowieka, który był po prostu w ciężkim szoku, jakby dopiero po końcowej syrenie dotarło do niego, jak cienka była granica między euforią a traumą.

Ten mecz już jest legendą

Z perspektywy NBA to spotkanie już przeszło do historii, ale dla Knicks będzie to najważniejszy mecz ostatnich 50 lat dopiero, jeżeli zdobędą mistrzostwo. Za 10 lat dziennikarze, celebryci, trenerzy i zawodnicy będą siedzieć w wygodnych fotelach i opowiadać o tym, co wydarzyło się w Madison Square Garden 10 czerwca 2026 roku, a my będziemy oglądać to z wypiekami na twarzach wspominając coś, co nie miało prawa się wydarzyć.

Każdy będzie pamiętał z kim ten mecz oglądał, gdzie był, albo obok kogo siedział na trybunach. Żeby jednak ten mecz stał się legendą, Knicks muszą wygrać mistrzostwo. Inaczej będą jak Golden State Warriors z 2016 roku, którzy owszem, wygrali 73 z 82 meczów w okresie zasadniczym i pobili rekord NBA, ale potem w finale przegrali z Cleveland Cavaliers, mimo iż prowadzili 3-1. Rok 2016 należał więc do LeBrona Jamesa i Cavs, a dziś za każdym razem jak ktoś wspomina rekord Warriors, to dodaje „ale potem przegrali w finale”.