NBA: Cichy bohater OKC. Statystyki mówią o nim wszystko

W świecie zdominowanym przez statystyki supergwiazd i widowiskowe wsady, sukces w fazie play-off, często sprowadza się do detali, które nie zawsze widać na pierwszy rzut oka. Jednak w tegorocznych finałach Konferencji Zachodniej oczy całego koszykarskiego świata zwrócone są na człowieka, który stał się synonimem niezawodności i boiskowej inteligencji. Alex Caruso, weteran i dwukrotny mistrz NBA, wyrósł na kluczową postać Oklahoma City Thunder w ich drodze po obronę tytułu, po raz kolejny w swojej karierze udowadniając, iż doświadczenie w najważniejszych momentach jest towarem nie tyle deficytowym, co wręcz bezcennym.

Wtorkowe zwycięstwo Oklahoma City Thunder nad San Antonio Spurs w piątym meczu serii (127:114) nie tylko przybliżyło podopiecznych Marka Daigneaulta do Finałów NBA, ale także zapisało nazwisko Alexa Caruso na kartach historii ligi. Zdobywając 22 punkty i trafiając cztery rzuty z dystansu, 32-latek podniósł swoją liczbę celnych „trójek” w tej serii do 18, tym samym osiągając rekord wszech czasów NBA dla zawodnika wchodzącego z ławki w finałach konferencji.

To, co najbardziej zaimponowało ekspertom, to niesamowity skok efektywności rzutowej. Podczas gdy w okresie zasadniczym popularny „Bald Mamba” trafiał zaledwie 29,3% rzutów zza łuku, to już w fazie play-off jego skuteczność wzrosła do oszałamiających 47,7%, a w samej serii przeciwko Spurs – aż 58,1%. Tak gwałtowny wzrost formy strzeleckiej (o ponad 18 punktów procentowych) jest bliski ustanowienia rekordu największego progresu w historii ligi między sezonem regularnym a play-offami (biorąc pod uwagę przynajmniej 50 prób).

W obliczu kontuzji kluczowych graczy, takich jak Jalen Williams czy Ajay Mitchell, rola Caruso stała się jeszcze bardziej doniosła. To on przejął ciężar gry w momentach, gdy rywale zyskiwali przewagę, stając się defensywną kotwicą zespołu i liderem w szatni. Zresztą dwukrotny MVP, Shai Gilgeous-Alexander, nie szczędził słów uznania dla swojego kolegi z drużyny, podkreślając jego unikalny wkład w sukcesy grupy.

– Przede wszystkim to on ma najwięcej mistrzowskich tytułów w tej drużynie. Nikt w zespole nie rozegrał tylu meczów o dużą stawkę co on. Tego doświadczenia nie da się odtworzyć ani wyprodukować. Albo przez to przeszedłeś, albo nie – zauważył Kanadyjczyk.

– AC nie jest jakimś super utalentowanym gościem. Nie ma dwóch metrów wzrostu, ogromnego zasięgu ramion i nie rzuca jak z automatu. Ale jest jednym z najlepszych — jeżeli nie najlepszym — wojowników w NBA, wieczór w wieczór. Pełni tę rolę w naszej drużynie przez cały sezon. Teraz pokazują to w telewizji co wieczór, więc cały świat może to zobaczyć, ale dla nas znaczy naprawdę bardzo dużo – dodał lider OKC.

Chociaż Caruso często określany jest mianem „Robina” dla „Batmana”, jakim jest Gilgeous-Alexander, i pomimo tego, iż niektórzy wręcz zarzucają mu zbyt ostrą walkę na parkiecie, jego wpływ na grę wykracza poza ramy typowego „zadaniowca”. W czwartym meczu serii, po porażce w San Antonio, Thunder wydawali się być w opałach. Jednak powrót do intensywnej rotacji z nim właśnie na czele w piątym starciu przywrócił zespołowi fizyczność i pewność siebie.

Wszechstronność defensywna weterana pozwala trenerowi Daigneaultowi na elastyczne zmiany w kryciu – tylko w trakcie tej serii Alex pilnował już niemal każdego zawodnika Spurs, włącznie z próbami ograniczania fenomenalnego Victora Wembanyamy. To właśnie ta nieustępliwość, połączona z nagłym wybuchem formy strzeleckiej, czyni go najpoważniejszym kandydatem do miana „cichego MVP” tej serii, chociaż oficjalne wyróżnienie otrzyma prawdopodobnie ktoś inny.

Tak czy inaczej, już w nocy z czwartku na piątek w San Antonio Thunder staną przed szansą na rozstrzygnięcie serii na swoją korzyść. jeżeli ubiegłoroczni mistrzowie zdołają wyeliminować podopiecznych Mitcha Johnsona, staną przed szansą, by zostać pierwszą drużyną od 2018 roku, która obroni tytuł. Z Alexem Caruso w obecnej formie, cel ten wydaje się być na wyciągnięcie ręki.