Mogli to koncertowo spartolić, ale… Anglia z medalem po 60 latach!

9 godzin temu

Sześć do czterech to wynik hokejowy. jeżeli w grze treningowej, trzech na trzech, mamy taki wynik, odsyłam piłkarzy do szatni, więc jeżeli coś takiego przydarza się w pełnym składzie, mówimy o hańbiącym występie. Tak spotkanie Francja — Anglia podsumowałby Jose Mourinho, ale po prawdzie chyba choćby najtwardsi wyznawcy Mou po tym spektaklu powiedzieliby: fajnie, chcemy jeszcze raz.

Thomas Tuchel, który przed meczem rzucił, iż nikt nie chce grać spotkania o trzecie miejsce, po czterdziestu pięciu minutach tegoż myślał pewnie głównie o tym, jak nie połknąć własnego języka po końcowym gwizdku. Bo skoro tak mierziła go możliwość zawieszenia na szyi medalu mistrzostw świata, to przecież nie wypadałoby się cieszyć wrzuceniem czwórki jednej z dwóch najlepszych drużyn globu dwóch poprzednich edycji tej imprezy.

Niewiele brakowało, żeby drużyna wyleczyła go z tego problemu. Ciut lepsza decyzyjność, mniej rozregulowane celowniku i bardzo gwałtownie mogliśmy przejść od historycznego manta do legendarnego comebacku.

Mundial 2026. Francja – Anglia 4:6 – kosmiczny mecz o 3. miejsce!

Najlepszym dowodem na to, iż w tym spotkaniu operowaliśmy na poziomie abstrakcji nieosiągalnym choćby dla Jacksona Pollocka, jest oś czasu tego występu w wykonaniu Declana Rice’a. Zaczął od kapitalnego odbioru, solowego rajdu i genialnego strzału z dystansu, który otworzył wynik spotkania. Poprawił świetnym, precyzyjnym dograniem z narożnika na głowę Ezriego Konsy, który podwyższył prowadzenie Anglików.

Anglia błyskawicznie wychodzi na prowadzenie w meczu z Francją!

Declan Rice zrobił wszystko sam

OGLĄDAJ #FRAENG https://t.co/HKFQa3uRJm pic.twitter.com/IkkTZ1u18H

— TVP SPORT (@sport_tvppl) July 18, 2026

Minęło trzydzieści minut i Rice był na przeciwnym biegunie: dreptał, snuł się po boisku, odprowadzając wzrokiem pędzących przeciwników, błądząc oczami za trenerem, który mógłby przerwać męki i cierpienia wypisaniem kartki ze zmianą. Tuchel tego nie zrobił, ale piłkarz Arsenalu prawdopodobnie wykaże się miłosierdziem, uchroni trenera przed procesem za znęcanie się. Nie wypada, skoro na końcu Anglicy sięgnęli po pierwszy od sześciu dekad medal mundialu.

Po czymś takim najtrudniej wyważyć oceny czy opinie. Trochę głupio stwierdzić, iż Francuzi momentami upokarzali przeciwnika lekkością gry, łatwością, z jaką wymieniali podania w jego polu karnym, stosując coś, co każdy trener z niższych lig nazwie z wyrzutem „próbą wejścia do bramki”. Tyle iż tak było, wszystko się zgadza. Podobnie, jak zgadza się to, iż to Anglicy doszczętnie skompromitowali francuską obronę przy golu numer trzy.

Wyjść na sam na sam po podaniu z okolic trzydziestego, trzydziestego metra licząc od własnej bramki – duża sztuka. Przebiec taki kawał boiska bez asysty rywali – wstyd dla tegoż rywala. Nie wykorzystać tej sytuacji w pierwszym tempie – blamaż dla atakującego. Bukayo Saka wybawił jednak Marcusa Rashforda i zamiast o kłopotliwym pudle mówimy o kuriozalnym golu.

Anglia na raty… ale strzelają trzeciego gola!

Nie trafił Marcus Rashford, ale zrobił to Bukayo Saka

OGLĄDAJ #FRAENG https://t.co/HKFQa3uRJm pic.twitter.com/9zd9yUxUms

— TVP SPORT (@sport_tvppl) July 18, 2026

Mbappe, Barcola, Dembele, Olise. Najlepsza grupa koncertowa świata

Fakt strzelenia rywalowi tej klasy czterech goli do przerwy to też sprawa, za którą należy się konkretna pokuta. Nieważne jednak jak odpychająco wyglądała Francja do przerwy, nie można tego występu oceniać bez cmokania nad jakością ofensywnego pierwszego garnituru tej drużyny. Gdy Rayan Cherki oglądał już mecz z pozycji leżącej, oparty o torbę przy ławce, Kylian Mbappe, Bradley Barcola, Ousmane Dembele i Michael Olise bawili się tak, jak dotychczas na tym turnieju.

Cudowne było już podanie, za pomocą którego Olise wyrównał rekord asyst na pojedynczym mundialu Pelego: idealnie wymierzona, prostopadła piłka do wbiegającego za obrońców Mbappe. Sam Mbappe równie perfekcyjnie zagrał chwilę później do Barcoli. Natomiast w całym tym karnawale absolutnie obłędna była akcja zakończona trafieniem numer trzy: przepuszczone przez Olise podanie do Mbappe, po którym ten duet wymienił pasówkę, która wrzuciłaby na karuzelę każdego obrońcę świata.

CZYSTE SZALEŃSTWO! CO ZA MECZ

Kylian Mbappe strzela swojego 10 gola na mundialu 2026

OGLĄDAJ #FRAENG https://t.co/HKFQa3uRJm pic.twitter.com/PrchuDg8In

— TVP SPORT (@sport_tvppl) July 18, 2026

Jude Bellingham zamknął szalony mecz. Angielska gwiazda turnieju

Wrotki były wtedy odpięte na całego, akompaniamentem do ostatnich minut tego meczu mógłby być tylko Michał Wiśniewski jadący na pełnej Keine Grenzen. Można snuć w głowie scenariusze, gdybać, co stałoby się w przypadku, w którym Francuzi postawiliby na jedno podanie mniej w tych dwóch, trzech sytuacjach, w których klepali od nogi do nogi na dziesiątym – piętnastym metrze. Olise do siły dokłada precyzję i kibice w białych koszulkach na trybunach przypominają sobie, iż na starcie meczu gwizdali na Tuchela.

Wystarczyło jednak wpuścić najlepszego angielskiego piłkarza tego turnieju na murawę, żeby koszmar się nie spełnił. Jude Bellingham obsłużył Djeda Spence’a takim podaniem, iż ten choćby mając resztki sił na pasku kondycji, musiał zrobić z tego przynajmniej rzut karny. I zrobił. Potem, gdy Francja raz jeszcze zdołała się zbliżyć do Anglii po golu Dembele, w jeszcze lepszym rajdzie zobaczyliśmy samego Bellinghama, który leciał jak na skrzydłach przez niemal całą murawę, bezczelnie nawinął Maxence’a Lacroixa oraz ostatecznie zamknął temat.

Dziesięć goli w meczu o stawkę, o medal wielkiego turnieju. Nie, to serio nie był Puchar Stanleya.