Pięć lat spędzonych w strukturach Kolejarza Opole dobiegło końca w najgorszym możliwym stylu. Grzegorz Grabalski złożył rezygnację z funkcji dyrektora klubu, a z jego słów wyłania się ponury obraz organizacyjnej wolnej amerykanki, jaka od dłuższego czasu trawiła ośrodek przy ulicy Wschodniej. Zamiast profesjonalnie zarządzanego klubu z najniższej klasy rozgrywkowej, kibice dostali historię o jednoosobowej armii, która próbowała spiąć klubową codzienność własnym zdrowiem. Gdy organizm powiedział dość, działacz postanowił trzasnąć drzwiami.
Zdrowie wystawiło rachunek. Jednoosobowa armia w klubowym biurze
Głównym powodem rozstania dyrektora z opolskim owalem okazało się mordercze tempo pracy połączone z całkowitym brakiem zaplecza osobowego. W minionym sezonie ciężar ciągnięcia czarnego sportu w stolicy polskiej piosenki spoczął na barkach zaledwie trzech osób. O ile sztab szkoleniowy koncentrował się na taktyce, rozstawieniu biegowym i walce o punkty w Krajowej Lidze Żużlowej, o tyle cała biurokracja, finanse oraz marketing lądowały na jednym biurku.
Grabalski musiał jednoosobowo łączyć obowiązki księgowego, sekretarza, specjalisty od marketingu, pozyskiwania sponsorów, a na koniec dyrektora zawodów. Początkowa pasja, która na starcie wymagała po kilka godzin dziennie, z czasem przeobraziła się w etat pożerający całe życie prywatne. W tygodniu oznaczało to twarde osiem godzin dokumentacji i ustaleń, natomiast weekendy meczowe oznaczały trzydniowe maratony w parku maszyn i na stadionie.
– Ostatni sezon był bardzo trudny. W mocno okrojonym składzie musieliśmy poradzić sobie z prowadzeniem klubu. Byłem ja, menedżer i trener, którzy skupiali się przede wszystkim na sprawach sportowych. Cała pozostała działalność spadła praktycznie na jedną osobę – wyznaje były dyrektor Kolejarza na łamach portalu opolska360.
Fizyczne i psychiczne obciążenie doprowadziło do barier nie do przejścia. Działacz otwarcie przyznaje, iż praca ponad siły pozbawiła go satysfakcji z przebywania przy czarnym sporcie i uderzyła w jego kondycję zdrowotną.
– Wszystko udawało się doprowadzić do końca, ale kosztowało to bardzo dużo czasu i zdrowia. W moim przypadku to drugie w końcu zawiodło. Dlatego uznałem, iż czas na zmianę – argumentuje wprost Grabalski w wywiadzie dla opolska360.
Zarząd w cieniu, a na biurku brak etatów
Kolejnym zarzutem, który doprowadził do decyzji o rezygnacji, była postawa pozostałych osób we władzach opolskiego klubu. Wyłania się z nich obraz głębokiej bierności i braku chęci do budowania stabilnych struktur organizacyjnych. Próby łatania kadrowych dziur wolontariatem czy poświęceniem jednostek przestały przynosić rezultaty, zderzając Kolejarza z sufitowym ograniczeniem rozwoju.
W wywiadzie padają konkretne nazwiska. Choć prezes Zygmunt Dziemba dziękował za sprawne dopięcie rozgrywek, to w praktyce brakowało w Opolu ludzi chętnych do wzięcia na siebie realnej odpowiedzialności za funkcjonowanie klubu. Wyjątkowo mocno obwiniona została postawa innego z działaczy.
– Prezes Zygmunt Dziemba dziękował mi za dobrze zorganizowany sezon. Dzięki temu mógł poświęcić więcej czasu innym obowiązkom i nie zajmować się bieżącymi sprawami. Inaczej wygląda sytuacja z Lucjuszem Bilikiem. W mojej ocenie jego obecność ma dziś przede wszystkim charakter symboliczny. Klub potrzebuje natomiast osób, które będą skutecznie pracować na jego rzecz i osiągać konkretne efekty – punktuje Grabalski na portalu opolska360.
Brak etatów dla biura i profesjonalnej obsługi marketingowej sprawił, iż Kolejarz zaczął stać w miejscu. Bez zatrudnienia ludzi na stałe, klub nie jest w stanie wykonać organizacyjnego kroków naprzód, a dotychczasowy model oparty na przeciążaniu jednego pracownika musiał zakończyć się katastrofą.
– Nie możemy bez końca łatać kadrowych braków. Bez zabezpieczenia konkretnych etatów Kolejarz nie zrobi kolejnego kroku, bo osiągnął już granice swoich możliwości – ostrzega były dyrektor na łamach opolskiego serwisu.
Głucha cisza na odchodne i gorzki finał
Decyzja o dymisji była nie tylko efektem zmęczenia materiału, ale również poczucia braku szacunku za wykonaną pracę. Przez pięć lat spędzonych przy Wschodniej udało się sfinalizować kilka ważnych inwestycji – pozyskano nowy traktor do przygotowania nawierzchni, wyremontowano schody i ogrodzenia dla kibiców, wdrożono bramki wejściowe oraz internetowy system sprzedaży biletów. Mimo to po złożeniu rezygnacji w klubowych gabinetach zapadła głucha cisza.
Zarząd Kolejarza nie zdobył się na żaden gest podsumowujący wieloletnią służbę działacza. Brak zwykłej rozmowy, podsumowania czy prostej podzięki za pięć lat spędzonych w parkach maszyn w całej Polsce pozostawił ogromny niesmak.
– Po rezygnacji nie utrzymuję kontaktu z zarządem. Nikt nie znalazł choćby chwili, by porozmawiać ze mną po pięciu latach pracy, a to zwyczajnie boli – kwituje gorzko były dyrektor Kolejarza na łamach opolska360.
Odejście Grabalskiego to dla opolskiego ośrodka potężny cios organizacyjny. Pokazuje, iż bez zmian w sposobie zarządzania i bez zbudowania profesjonalnego zaplecza osobowego, Kolejarzowi niezwykle trudno będzie utrzymać płynność działania na poziomie Krajowej Ligi Żużlowej.
