Gem. Set. Przetrwanie.

Maja Chwalińska dotarła do finału Roland Garros, ale najważniejszych spotkań wcale nie rozgrywała na korcie. Droga na szczyt sportowego świata jest niezwykle kręta, ale historia polskiej tenisistki pokazuje, iż wszyscy możemy osiągnąć sukces.

Konopnicka 29

Przy Konopnickiej 29 w Dąbrowie Górniczej, w okolicach miejscowego Centrum Sportu i Rekreacji, rzeczywistość nabiera kolorów filmowej sepii. Nieopodal, ledwo 10 minut drogi, dzieciaki penetrują brzegi okolicznej Pogorii – bezpiecznej, bo nie ma fal – i rozmyślają nad konsekwencjami kolejnych wagarów. Wlecą punkty, ale to nieważne. Byle nie powiedzieli rodzicom. Matka ma wystarczająco dużo problemów w domu, a ojciec? Ojca ciągle nie ma. Wiecznie w robocie. No. W każdym razie poza domem.

Z drugiej strony, nad blokowiskami Gołonogu, królują przemysłowe kominy. Ordynarnie plują na innych z odległości kilku kilometrów. Raz wypuszczają biały dym, innym razem ciemny. Wybrano papieża? Bynajmniej. Na próżno szukać tu pierwiastka boskości. To po prostu kolejny dzień w mieście, które od dekad żyje rytmem hut, zakładów i zmianowych grafików. Kłębowiska unoszące się nad horyzontem są tu czymś równie naturalnym jak tramwaj przejeżdżający pobliską aleją czy kolejka do osiedlowego. To znak, iż ktoś właśnie kończy zmianę i wraca do domu z nadzieją, iż jego dzieci nie będą musiały kiedyś podążyć tą samą drogą, która kończy się świdrującym komunikatem: „Przystanek: Huta Katowice”. Ale spokojnie. Dzieciaki zostaną lekarzami. Albo chociaż złapią fuchę w jakiejś międzynarodowej korporacji. Przecież dobrze się uczą. A wagary? Sto procent frekwencji…

Paradoksalnie, to właśnie tutaj – pośród bloków z wielkiej płyty, ruchliwej Królowej Jadwigi i przemysłowego pejzażu Zagłębia – pierwsze kroki w świecie poważnego tenisa stawiała Maja Chwalińska. Wtedy, co oczywiste, nie miała o tym pojęcia.

Długa droga do Paryża

Zapytacie: „Jak daleko jest z Konopnickiej 29 do Roland Garros Stadium?”. To zależy. Samochodem – około 16 godzin. Oczywiście bez uwzględniania obowiązkowej przerwy na kawę, hot-doga z aplikacji i wojny o toaletę. Pociągiem – 19 godzin. Samolotem… a czy to w ogóle jest ważne? Maja nie podróżowała z Dąbrowy do Paryża wyłącznie przez autostrady, lotniska i kolejne szczeble rankingu WTA. Ta droga wiodła przez miejsca, w których nie ma co liczyć na pomoc przewodnika, a na „Hej Siri” nikt nie zareaguje. Ba. To wojaże, które niejednokrotnie zabierają siły choćby na najmniejszy szept. Depresja.

Maja Chwalińska, a adekwatnie jej historia, nie jest precedensem. To nie epopeja sukcesu sensu stricto – nasza rodaczka musiała przecież uznać wyższość Mirry Andreewej. To choćby nie jest historia czysto sportowa. I właśnie dlatego okazała się tak ważna. Ludzie na całym świecie odnaleźli w niej coś znajomego. Inspirację. Punkt odniesienia dla siebie, swoich bliskich, swoich codziennych zmagań. Bo kto spodziewał się, iż dziewczyna trenująca przy Konopnickiej 29 zostanie pierwszą w historii kwalifikantką, która zamelduje się w finale francuskiego Wielkiego Szlema?

Sukces „tej drugiej”

O sukcesie „tej drugiej” polskiej tenisistki – bo tak jeszcze niedawno określano Majkę – napisano w ostatnich dniach więcej niż przez całą jej wcześniejszą karierę. I bardzo dobrze. Problem w tym, iż kilka mogę do tej historii dodać. Jej imię i nazwisko odmieniane są dziś przez wszystkie przypadki, a eksperci rozłożyli na czynniki pierwsze każdy gem, każdy set i każdą piłkę. Jako autor nie mam więc zamiaru ścigać się z nimi na sportowe analizy. Nie będę też silił się na pieśni pochwalne – i to nie dlatego, iż nie chcę robić wokalnego coming outu. Nie będę chwalił kunsztu i rezultatów, ponieważ jestem przekonany, iż najważniejszym punktem całej tej historii jest zwycięstwo na kompletnie innym, ważniejszym poziomie. I nic w tym dziwnego. Koń, jaki jest, każdy widzi. A adekwatnie – czuje.

Nie bój się prosić o pomoc

Drogi Czytelniku – nie bój się poprosić o pomoc. o ile czujesz, iż życie staje się zbyt ciężkie, a problemy wokół zaczynają Cię przygniatać, powiedz o tym komuś. Komukolwiek. Porozmawiaj z kolegą, tatą, mamą, przyjacielem. Zadzwoń na numer wsparcia. Wyrzuć z siebie każde słowo, które od miesięcy wiąże gardło mocniej niż strach przed oceną.

Źródło: materiały prasowe

A my? Nie znamy się. Ale Być może kiedyś, choćby nieświadomie, przetniemy się na Konopnickiej 29 w Dąbrowie Górniczej. Miniemy się, prawdopodobnie zerkając w całkiem innym kierunku, z całkowicie innym bagażem emocji i doświadczeń. Ale połączy nas pamięć o historii Mai Chwalińskiej. Dziewczyny takiej samej jak ja. Takiej samej jak Ty, Drogi Czytelniku. Dziewczyny, która spełniła marzenia i pokonała cholernie ciężkiego przeciwnika.

Gem. Set. Przetrwanie.