Brak powołania na MŚ początkiem dramatu. „Byłem o krok od śmierci”

1 tydzień temu

Strzelał gole na zawołanie, dwukrotnie zdobył Złotego Buta, a mimo to nigdy nie wystąpił na mistrzostwach świata. Mario Jardel do dziś nie potrafi zrozumieć, dlaczego zabrakło dla niego miejsca w kadrze Brazylii na mundial 2002. Jak sam przyznaje, to rozczarowanie zapoczątkowało najtrudniejszy okres w jego życiu, naznaczony depresją i uzależnieniami. W rozmowie z „La Gazzetta dello Sport” opowiedział o dramatycznych wydarzeniach, przez które otarł się o śmierć.

Nigdy nie zaistniał w reprezentacji

55 goli w jednym sezonie? Jak się okazuje, to za mało, by pojechać na mistrzostwa świata. Brak powołania na zwycięski potem dla Brazylii mundial Mario Jardel jest o tyle niezrozumiały, iż nie był to jednorazowy zryw. Przed fenomenalną w barwach Sportingu kampanią 2001/02 na przestrzeni pięciu sezonów, które spędził w Porto i Galatasaray, strzelił łącznie 202 gole, czyli jak łatwo policzyć, średnio 40 w sezonie. Na mundial 1998 też zresztą go nie zaproszono, choć w ciągu dwóch poprzednich sezonów zdobył dla Porto aż 74 bramki.

Mário Jardel scored 7 goals in the first half of a Portuguese Cup match 20 years ago today. He went on to sign for Bolton in 2002… https://t.co/o9kTrUSDda

— 7 Of The Best (@7otbfootball) March 24, 2017

Kiedy w europejskich ligach z drugiego szeregu ładował gole na potęgę, w reprezentacji zaliczył tylko dziesięć występów, a ponad połowę w sparingach. O poważną piłkę reprezentacyjną otarł się dopiero w 2001 roku, pięć lat po debiucie. Został zabrany na Copa America, choć na tym turnieju rozegrał zaledwie 70 minut. Klęska ówczesnych wicemistrzów świata z Hondurasem w ćwierćfinale okazała się jego ostatnim występem w kadrze. Później nie był już choćby do niej powoływany. A brak powołania na mundial 2002 był początkiem koszmaru.

Otarł się o śmierć

W rozmowie z La Gazzetta dello Sport 53-letni dziś Brazylijczyk wyjawił, iż absencja na tamtym turnieju sprawiła, iż zaczął sięgać po używki. W pewnym momencie spróbował choćby kokainy. Przedawkował ją i być może zmarłby, gdyby obok nie było jego przyjaciela.

– Do dziś zadaję sobie pytanie, dlaczego Scolari nie powołał mnie na tamte mistrzostwa świata. Nikt nie udzielił mi żadnego wyjaśnienia. Na przełomie lat 90. i początku XXI wieku byłem jednym z pięciu najlepszych napastników świata. W Porto w ciągu czterech lat strzeliłem 168 goli w 175 meczach, a w okresie poprzedzającym mundial w Korei i Japonii zdobyłem 55 bramek w 42 meczach dla Sportingu, sięgając po drugiego Złotego Buta. Rozumiem, iż w tamtej reprezentacji Brazylii grały prawdziwe gwiazdy, ale zasługiwałem na powołanie.

Happy 53rd birthday to one of the most ruthless goal scorers of his time, Mario Jardel.

Porto: 168 goals in 175 games
Galatasaray: 34 goals in 43 games
Sporting: 67 goals in 62 games

https://t.co/w1AgAOUcCw

— Football Tweet  (@Footballtweet) September 18, 2026

– Wpłynęło to na moje życie tak, iż popadłem w depresję i zacząłem nadużywać alkoholu. Występ na mistrzostwach świata był marzeniem mojego życia. Pierwsza żona mnie zostawiła, pojawiły się także problemy związane z opieką nad dziećmi. Czułem, iż wszystko wymyka mi się z rąk, ale najgorsze miało dopiero nadejść. Latem 2003 roku spróbowałem kokainy. Byłem na urlopie i wiedziałem, iż mogę ją wtedy zażywać, bo nie przeprowadzano kontroli antydopingowych. Spodobało mi się. Poczułem, iż żyję, i nie odczuwałem depresji.

– Pewnego razu nie spałem przez cały tydzień. Później przedawkowałem. Byłem o krok od śmierci, ale uratował mnie przyjaciel, który był wtedy ze mną. Właśnie wtedy sięgnąłem dna. Wyszedłem z tego przez wielomiesięczne rozmowy z psychiatrami. Ostatecznie udało mi się pokonać problemy, kiedy poznałem moją drugą żonę, Sandrę. To ona pomogła mi zrozumieć sens życia. Dziś jestem szczęśliwy – dodaje.

Mario Jardel: „To this day, I still can’t explain why Scolari didn’t call me up for Brazil in 2002: I was 1 of the 5 best strikers in the world.

From that moment on, my life was over: alcohol, depression, cocaine. I came close to death with an overdose. Now I’m an entrepreneur in Brazil, and I’m happy”

— Football Talk (@FootballTalkHQ) November 12, 2026

W ligach TOP5 już nie poszło

Zapytany, co o tej historii sądzą jego dzieci, odparł, iż są z niego dumne. – Nie z tego, co robiłem, ale z tego, jak udało mi się z tego wyjść. Często rozmawiam z nimi, jak ważne jest zwracanie się o pomoc do rodziny, gdy jej potrzebujemy, wiara w Boga i ogromna siła woli.

Lato 2003 roku było też okresem, w którym wreszcie wylądował w lidze TOP5. Trafił do Boltonu, choć Premier League nie podbił – zaliczył tylko 500 minut i strzelił w tym czasie trzy gole. Już po pół roku został wypożyczony do Ancony, która w tamtym sezonie zdobyła raptem 13 punktów w 34 meczach. To drugi najgorszy wynik odkąd w Serie A za zwycięstwo przyznaje się trzy punkty, czyli od 1994 roku. W Anconie rozegrał zaledwie 200 minut. Sezon 03/04 okazał się potem jego jedynym w lidze TOP5. A dlaczego w ogóle trafił do takich dziadów?

Mario Jardel at his best! https://t.co/1enT2NLdhP

— 90s Football (@90sfootball) February 27, 2026


– Szukałem drużyny, w której mógłbym regularnie grać i odbudować się po koszmarze związanym z brakiem powołania na mundial w 2002 roku. Mam z tym okresem wyłącznie złe wspomnienia. Przez sześć miesięcy nie otrzymałem wynagrodzenia, a zagrałem zaledwie trzy mecze. W drużynie było mnóstwo zawodników, klub był fatalnie zarządzany, a pod koniec sezonu zbankrutował. Nawiązałem dobre relacje z dwoma piłkarzami, ale znacznie gorzej układały się moje stosunki z kibicami.

– Miałem 31 lat, nadwagę. Kiedy grałem w Anconie, jadłem niemal do utraty przytomności. Niektórzy nazywali mnie „Lardel” [połączenie nazwiska Jardel i włoskiego słowa „lardo”, czyli „słonina”]. Prawdopodobnie dlatego, iż gdy przedstawiano mnie przed meczem z Perugią, pomyliłem trybuny i pozdrowiłem kibiców rywali. Obie drużyny miały takie same barwy. Niektórzy kibice Ancony obrazili się na mnie po tym incydencie – dodaje.

Jardel: „Mi sono distrutto con alcol e cocaina. Ancona? Cibo a parte, solo ricordi negativi”
https://t.co/Pzeq2JgUU5

— La Gazzetta dello Sport (@Gazzetta_it) November 12, 2026

Mimo fatalnego półrocza na Półwyspie Apenińskim przyznaje, iż tęskni za Włochami. – Mam dwóch wujków, którzy od ponad 20 lat mieszkają w Bolonii. Do tego klimat i jedzenie, coś wspaniałego! Obecnie mieszka w Fortalezie, z której pochodzi, i zajmuje się tam nieruchomościami. – Rynek nieruchomości cieszy się tu dużym zainteresowaniem. To dobry sposób na zarabianie pieniędzy – przyznaje.

ZOBACZ RÓWNIEŻ

Świętował gola zanim piłka wpadła do bramki. Rywal zdążył wybić
Legenda Kolumbii kończy karierę. „Nie odchodzę dlatego, iż chcę”
Neymar wyleciał za zasłanianie ust. A potem wpadł w szał

fot. Newspix

Idź do oryginalnego materiału