105 lat historii: Pierwszy awans, pierwsze podium i koniec rekordowej serii

kkslech.com 1 tydzień temu

105 lat historii – nowy cykl KKSLECH.com powstały przed sezonem 2026/2027 z okazji zbliżającego się 105-lecia Lecha Poznań. Głównie w weekendy, w sposób tekstowo-zdjęciowo-filmowy, wspominamy ważne Lechowe wydarzenia, najważniejsze mecze czy inne istotne/ciekawe rzeczy, które w konkretnym czasie miały miejsce w Kolejorzu.

Reklama



>> 105 lat historii: Początki nowego Lecha, sparing z nadkompletem i letnie zmiany nazw
>> 105 lat historii: Lech Cup 2003, 6:1 na wyjeździe, hat-trick Gytkjaera i dwa awanse
>> 105 lat historii: 11:1, z Dębca na Bułgarską i belgijski przekręt
>> 105 lat historii: Wrześniowe mecze zapisane na lata
>> 105 lat historii: Lokomotywa pod stadionem, Błażejewko i słynne karne

—

REKORDOWA PASSA W LIDZE
—
Jesienią 28 lat temu miała miejsce najdłuższa zwycięska seria Lecha Poznań w Ekstraklasie. Rekordowa passa wygranych Kolejorza trwała od 29 sierpnia niemal do końca października 1998 roku. Podopieczni ówczesnego trenera Adama Topolskiego zwyciężyli w 9 kolejnych ligowych spotkaniach, a w 5 z nich nie stracili choćby gola. Po rekordowej serii 9 ekstraklasowych wygranych przyszły kolejne 3 porażki. Lech Poznań mimo rekordowej serii zwycięstw sezon 1998/1999 i tak skończył poza podium. Z 54 punktami i bilansem 17-3-10 (gole: 55:36) był na 4. miejscu. Niebiesko-biali załapali się do europejskich pucharów tylko dzięki dyskwalifikacji Wisły przez UEFA.

Dziewięć zwycięstw z rzędu (od 29.08.1998 do 24.10.1998):
—
Ruch Chorzów 5:0 (d)
ŁKS Łódź 2:1 (w)
Górnik Zabrze 3:1 (d)
Pogoń Szczecin 3:2 (w)
GKS Bełchatów 3:0 (d)
Odra Wodzisław 3:0 (d)
Polonia Warszawa 2:1 (w)
Zagłębie Lubin 4:0 (d)
Stomil Olsztyn 2:0 (w)

Reklama



PROBLEMY PRZEZ MGŁĘ
—
Na początku listopada 2015 roku i w 4. kolejce Ligi Europy zespół Lecha Poznań mierzył się u siebie z Fiorentiną, którą kilkanaście dni wcześniej sensacyjnie ograł we Włoszech 2:1. Dnia 4 listopada 2025 roku nasze miasto spowiła gęsta mgła. Fiorentina dotarła na Ławicę po 12:00, tureccy sędziowie do Poznania już nie dolecieli i nie mogli odbyć treningu na głównej płycie przy Bułgarskiej. Mgła dzień przed spotkaniem była ta duża, iż z dołu nie było widać górnych sektorów trybun oraz bramek stojąc w okolicach środka boiska. Więcej o samym meczu Lecha z Fiorentiną napiszemy niebawem.



Wieczorem możliwa jest kolejna mgła, ale nie tak duża jak wczoraj. Ciężko było w środę dostrzec stadion. pic.twitter.com/mk8egG9f9R

— KKSLECH.com (@KKSLECHcom) listopad 5, 2015

Reklama



PIERWSZE LIGOWE PODIA
—
Rozgrywki ligowe w roku 1949 znacząco różniły się od tych obecnych. Przede wszystkim tamten sezon trwał od marca do listopada i składał się z 22 kolejek (w ówczesnej I lidze grało wtedy 12 drużyn). Poznaniacy sezon 1949, toczący się systemem wiosna–jesień, rozpoczęli bardzo dobrze – na początek rozbili na Dębcu mało komu znany w tej chwili AKS Chorzów 7:3. Później przyszedł remis i porażka, ale w 4. kolejce rozpoczęła się mała seria. Ówczesny ZZK wygrał 4 mecze z rzędu, w tym 3 na własnym stadionie. Poznaniacy potrafili pokonać nie tylko słabą w tamtym sezonie Legię, ale również rozbić na Dębcu ekipę Włókniarza Łódź (obecnie ŁKS).

W 1949 roku podopieczni trenera Antoniego Böttchera słynęli z gry przed własną publicznością, przed którą często bardzo wysoko wygrywali. W tamtym sezonie lechici u siebie przegrali tylko raz i to z silnym wtedy Ogniwem Kraków (obecną Cracovią), które na finiszu było drugie. Dzisiejszy Lech Poznań w 1949 roku zdobył w sumie 27 punktów, co dało mu 3. miejsce za wspomnianym Ogniwem i Gwardią (obecnie Wisłą Kraków). W pierwszym sezonie zakończonym na podium z doskonałej strony zaprezentował się tercet ABC, czyli Teodor Anioła, Edmund Białas oraz Henryk Czapczyk. Ten pierwszy został wówczas królem strzelców I ligi, zdobywając w 22 kolejkach 20 goli. Poza tercetem ABC wyróżniającymi się postaciami byli jeszcze Władysław Sobkowiak, Zygfryd Słoma oraz Tadeusz Kołtuniak. W rozgrywkach 1949 zakończonych na 3. miejscu frekwencja na naszych meczach wahała się między 5 a 10 tysiącami widzów. Najwięcej kibiców zobaczyło derbowy pojedynek z Wartą, gdy na stadionie na Dębcu zasiadło 15 tysięcy

Reklama



Sezon 1950 wyglądał podobnie jak poprzedni – trwał od marca do listopada, w I lidze grało 12 drużyn, a rywalizowano w 22 kolejkach. Co ciekawe, aż 11 zespołów, w tym Lech Poznań, grało wtedy pod zupełnie innymi nazwami (nasz klub zwał się Kolejarzem Poznań). Ówczesny Kolejarz (nie Kolejorz) średnio rozpoczął sezon 1950 – pierwsze zwycięstwo odniósł dopiero w 4. kolejce, pokonując na wyjeździe słabą wtedy Legię 3:1. W dalszej części rozgrywek poznaniacy grali w kratkę, ale w tamtym sezonie nie było drużyny, która zdominowałaby całą ligową stawkę. W trakcie rozgrywek 1950 zmienił się trener ówczesnego Kolejarza. Do końca maja 1950 roku szkoleniowcem lechitów był Artur Walter, a od czerwca ponownie Antoni Böttcher oraz Franciszek Bródka. Za kadencji tych dwóch trenerów poznaniacy grali nieco lepiej i przede wszystkim osiągnęli historyczne rezultaty.

Dnia 27 sierpnia 1950 roku Lech rozgromił na Dębcu Szombierki Bytom aż 11:1, co do dziś jest najwyższą ligową wygraną w historii klubu. Wtedy 6 goli strzelił słynny Teodor Anioła, który błysnął też w innym historycznym pojedynku. Krótko po rozgromieniu Szombierek lechici mierzyli się u siebie z dzisiejszą Garbarnią Kraków. Kolejorz wygrał wówczas aż 7:0, a hat-tricka w tamtym boju zdobył nie kto inny jak legendarny Teodor Anioła. Między innymi dzięki niemu Lech Poznań zajął wtedy 3. miejsce na koniec sezonu i tym samym powtórzył wyczyn z ubiegłych rozgrywek. Rok 1950 ponownie był czasem, w którym błyszczał słynny tercet ABC. Frekwencja na stadionie na Dębcu w porównaniu z sezonem 1949 trochę podskoczyła i w drugich z rzędu rozgrywkach z brązem na koniec wahała się pomiędzy 6 a 12 tysiącami widzów. W 1950 roku najwięcej poznaniaków zobaczyło starcie Kolejarza z CWKS-em, czyli z dzisiejszą Legią Warszawa, zakończone remisem 1:1.

Reklama



BARDZO WYSOKA FREKWENCJA I JEDNA Z NAJWYŻSZYCH FREKWENCJI
—
Lech Poznań po awansie do Ekstraklasy w czerwcu 1972 roku notował w kolejnym sezonie rekordowe frekwencje. W rozgrywkach 1972/1973 na Kolejorza regularnie chodziło ponad 40 tysięcy ludzi – wtedy lechici swoje domowe mecze rozgrywali na starym obiekcie Warty im. 22 Lipca. Wyjątkiem było spotkanie rozegrane 7 listopada 1972 roku. Według wszelkich dostępnych źródeł pojedynek z Pogonią Szczecin, zremisowany 0:0, odbył się o godzinie 18:30 na obiekcie Olimpii Poznań na Golęcinie i z trybun śledziło go 40 tysięcy ludzi.

Z kolei 14 listopada 1992 roku na oczach raptem 2 tysięcy widzów Lech Poznań odniósł jedno z najwyższych ekstraklasowych zwycięstw w swojej historii. Po serii 3 meczów z rzędu bez wygranej Kolejorz przy Bułgarskiej rozbił Hutnika Kraków aż 7:1. Hutnik w rozgrywkach 1992/1993 utrzymał się w lidze, natomiast Lech parę miesięcy później został mistrzem Polski.

Reklama



PIERWSZY AWANS DZISIEJSZEGO MECZU
—
Dnia 17 września 1922 roku doszło do pierwszego oficjalnego meczu obecnego Lecha Poznań w historii. Wtedy gracze TS Ligi Dębiec spotkali się ze Spartą Poznań i zremisowali 1:1. Dzisiejszy Kolejorz swoje poważne spotkania rozgrywał na początku w C-klasie, rywalizując w niej w latach 1924–1927 w grupie o nazwie „Liga Dębiec”. W 1925 roku Dębiec przyłączono do Poznania, dlatego klub po raz kolejny zmienił nazwę (tym razem na Towarzystwo Sportowe Liga Poznań). Pięć lat od powstania klubu, w 1927 roku, ówczesnym piłkarzom TS Ligi Poznań udało się zająć 1. miejsce w C-klasie, dzięki czemu lechici w latach 1928–1931 grali w B-klasie. Nasz zespół wywalczył awans, zwyciężając w grupie półfinałowej z Ruchem Poznań, Ostrovią Ostrów Wielkopolski oraz RKS-em Rawicz.

SPADEK W 1957 ROKU
—
Lech Poznań po zajęciu 3. miejsca w sezonach 1949 i 1950 w późniejszych latach nie był już tak dobry. Kolejorz był m.in. na 5., 7., 8. i 9. miejscu, a w rozgrywkach 1957 z ostatniej, 12. pozycji spadł z Ekstraklasy (dawniej I-ligi). Lech w okresie z 22 kolejkami, toczącym się systemem wiosna–jesień, zaliczył bilans 5-2-15 (gole: 25:46). Poznaniacy spadli z ligi wraz z jedenastym Górnikiem Radlin, którego pod koniec rozgrywek na oczach 20 tysięcy ludzi umieli ograć u siebie. Kolejorz opuścił Ekstraklasę po meczu rozegranym 17 listopada 1957 roku. Domowe spotkanie z Ruchem Chorzów, wygrane 4:0, śledziło z trybun 6 tysięcy ludzi. W tamtym sezonie mistrzem Polski został Górnik Zabrze, wyprzedzając Gwardię Warszawa oraz ŁKS Łódź.





Śmietnik Kibica – (komentuj nie na temat)

Idź do oryginalnego materiału